Frostpunk 2. Miasto, które grzeje się kosztem ludzi.

Frostpunk z 2018 roku dało się streścić dziecku: jest zimno, jest generator, kogo poświęcisz, żeby reszta dożyła rana. Frostpunk 2, wydane przez 11 bit studios najpierw na PC, a potem na konsolach, nie chce już być tą bajką. Miasto urosło. Obok ciepła pojawiły się frakcje, nafta, głosowania i ludzie, którzy pamiętają, jak głosowałeś w zeszłym rozdziale. Termometr został. Przestał być jedynym sędzią.

Najlepsze wieczory z tą grą wyglądają niepozornie. Nie budujesz cudu. Przepychasz ustawę, która uspokaja jedną grupę i obraża drugą, a rano sprawdzasz, czy dzielnica jeszcze pracuje. To jest dorosła wersja iskry z pierwszej części: ogień nadal jest rzadki, tylko teraz trzeba go jeszcze przegłosować. Ścieżka Piotra Musiała trzyma przemysłowy chór tam, gdzie obraz pokazuje samą parę. Słychać miasto, zanim zobaczysz kryzys.

Cierpliwość na wejściu

Pierwsze godziny są gęste do zniechęcenia. Interfejs mówi wieloma liczbami naraz, a gra nie spieszy się z tłumaczeniem, która liczba jest dziś ważna. Kto odpadnie tutaj, odpadnie przed właściwą rozmową. Kto zostanie, dostanie system, w którym utopijny skrót i radykalny skrót są tak samo podejrzane. Nie ma czystej wygranej. Jest miasto, które da się utrzymać, i rachunek, który ktoś i tak zapłaci.

Porównanie z jedynką jest nieuczciwe, jeśli oczekujesz tej samej skali grozy przy jednym palenisku. Dwójka jest zimniejsza w innym sensie: mniej ilustracji cierpienia, więcej procedur. Dla części graczy to strata. Dla nas to świadoma zmiana zdania. Studio mogło zrobić większy Frostpunk. Zrobiło radę miasta, która używa Frostpunka jako pogody.

Czy warto

Warto, jeśli lubisz strategie, w których skutek ustawy przychodzi z opóźnieniem i nie da się go zrzucić na „zły event”. Nie warto, jeśli szukasz tej samej kameralnej przypowieści sprzed lat. Cztery iskry: pomysł i polityka niosą, wejście każe na siebie zasłużyć. Piątej zabrakło za te pierwsze, zbyt ciche godziny, w których gra jeszcze nie ufa, że zrozumiesz, o co pyta.

Więcej o tym, jak 11 bit trzyma się jednego zdania: felieton o polskich studiach. O dźwięku generatora: ścieżka, która nie gaśnie.