The Beast. Dach, noc, jeden oddech.

Dying Light: The Beast, gra Techlandu z 2025 roku, nie udaje, że wymyśla parkour od nowa. Udaje, że pamięta, po co on był. Kyle Crane wraca, mapa jest mniejsza niż w Dying Light 2, a noc znowu jest walutą, nie dekoracją. Pierwszy długi bieg po dachach, kiedy miasto cichnie i zaraz przestaje cichnąć, jest iskrą tego numeru. Ręce wiedzą, co robić, zanim interfejs skończy tutorial.

Po drugiej części, która rozlała się na dzielnice i systemy, mniejszy teren brzmi jak krok wstecz. W praktyce jest ulgą. Dach ma sąsiada. Zaułek ma powód, żebyś nie schodził na dół przed świtem. Bestia, którą Crane nosi, nie jest tu tylko mocą na przycisk. Jest rachunkiem za to, że seria przez lata sprzedawała noc jako zabawę. Gra nie zawsze umie ten rachunek opowiedzieć do końca, ale przynajmniej go nie chowa w menu umiejętności.

Gdzie fabuła nie dogania nóg

Kampania trzyma tempo biegu i gubi tempo rozmowy. Część postaci istnieje po to, żeby wskazać kolejny dach. To stara przypadłość serii i The Beast jej nie leczy. Walka w tłoku bywa czytelna, a bywa papką, kiedy kilku przeciwników zasłania krawędź, na którą chciałeś skoczyć. Na PC, po łatkach, gra trzyma klatki w miejscach, w których liczy się rytm. Na konsolach noc jest równie gęsta, tylko mniej wybredna wobec detalu w oddali.

Dźwięk miasta robi tu więcej niż ścieżka. Krok na blasze, oddech, daleki krzyk. Kiedy muzyka wchodzi za mocno, parkour traci informację. Najlepsze fragmenty są prawie nieme.

Czy warto

Cztery iskry za powrót do zdania, które Techland naprawdę umie. Piątej nie ma, bo historia nie dorasta do nóg Crane’a. Jeśli lubisz Dying Light za mapę do odhaczania, ta część wyda ci się krótka. Jeśli lubisz je za jeden wieczór, w którym boisz się zejść z dachu, The Beast jest celniejsze niż jego większy poprzednik.

Studio w szerszym kadrze: Jedno zdanie, które trzyma polskie studio.